ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان

زندگي و زمانه وآثارسدههاي چهارم و پنجم هجري قمري را ميتوان دوره بازخواني تفكر اسلامي در قرون طلايي تمدّن اسلامي ناميد كه انديشوران و متفكران بنامي را در درون خود پرورش داده است كه از جمله آنها ميتوان به امام محمد غزالي اشاره كرد كه در سده پنجم ميزيست. قرن پنجم هجري قمري را ميتوان دوران تثبيت علمي و عملي تصوّف اسلامي به شمار آورد. عوامل متعددي در ايجاد اين ثبات، مؤثر بودند كه از ميان آنها دو عامل، نقش مهم تري را ايفا ميكردند: يكي خانقاهها و حلقههاي مرادي و مريدي و ديگر تأليفات عرفاني. گسترش خانقاهها و افزايش تأليفات عرفاني بويژه در قرن پنجم، حدود تعاليم و آداب و رسوم هر يك از مشربهاي عرفاني را به خوبي مشخص و با حفظ اركان و اصول آنها اين مشربها را به نسل بعد منتقل كرد.احداث خانقاه در اين سده، رسمي عام بود و خانقاه به مكاني اطلاق ميشد كه صوفيان با برنامههاي مشخص و منظمي در آن گرد هم ميآمدند و با رعايت آداب و رسوم به ذكر، تفكر و تعلّم ميپرداختند. زاويه، دويره و رباط از ديگر نامهايي بود كه به خانقاه اطلاق ميشد.در اين قرن، آثارعرفاني نيز رونق بيشتري يافت و مؤلفان زيادي ظهور كردند و آثار متنوعي پديد آوردند. مهمترين تحول در سير تأليفات عرفاني در اين زمان، كاربرد زبان فارسي در عرصه تاليف متون عرفاني بود. پيش از اين روزگار، آثار عرفاني به زبان عربي نوشته ميشد و منابع مهم و عمده عرفاني به زبان عربي بود؛ اما از اين قرن به بعد، زبان فارسي نيز براي تأليف متون عرفاني به كار گرفته شد و آثار ارزشمندي پديد آمد كه از جمله ميتوان به كشف المحجوب هجويري، آثار خواجه عبدالله انصاري و كيمياي سعادت محمد غزالي اشاره كرد كه نقش عمدهاي در گسترش تصوف بويژه در ميان عامه مردم داشت.در ق ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...

مقدمهابوحامد محمد بن محمد الغزالی الشافعی ملقب به حجتالاسلام زین الدین الطوسی و امام محمد غزالی (زاده ۴۵۰ هجری قمری در توس ، درگذشته ۵۰۵ هجری قمری ) متکلم و فقیه ایرانی و یکی از بزرگترین مردان تصوف سده پنجم هجری است. وی پس از کسب مراتب تحصیلی در سال ۴۸۴ هجری قمری از سوی خواجه نظامالملک به مدت چهار سال به سمت استادی در نظامیه بغداد منصوب شد. مدتی بعد، غزالی به دلیل بیماری جسمی و تردیدهای عمیقی که ناشی از مطالعات شخصی او در فلسفه اسلامی بود، تصمیم گرفت تدریس را رها کرده و منصب خود را به برادرش احمد بسپارد. وی پس از قتل خواجه نظامالملک بغداد را ترک کرد، به حج رفت، مدتی پس از آن در دمشق به تدریس پرداخت. سپس از سوریه به اورشلیم رفت و در سال ۴۸۹ هجری قمری مقبره ابراهیم را در الخلیل زیارت کرد و چنانکه در زندگینامه خودنوشتش «المنقذ من الضلال» آورده، آنجا عهد کرد که دیگر هرگز از حکومت صله نگیرد، به خدمت حاکمی درنیاید و با دیگر متکلمان وارد مجادله نشود. نهایتاً پس از سفرهایی به اسکندریه، سوریه و بغداد به زادگاهش توس بازگشت. غزالی در این دوران تبعید فکری از تدریس، در عزلت و فقر میزیست و مشغول ریاضت و تصوف بود و اغلب آثار مشهور خود از جمله احیاء علومالدین را در این دوره نوشت. غزالی در این کتاب معنویت صوفیانه را نقطه اتکای مذاهب اسلامی میداند. در سال ۴۹۹ هجری قمری فخرالملک پسر خواجه نظامالملک که به وزارت سلطان سنجر در خراسان رسیده بود، از غزالی دعوت کرد که برای تدریس به نظامیه نیشابور بازگردد. غزالی عهدی را که بر سر مقبره ابراهیم بسته بود شکست و دعوت را قبول کرد و تا مدت کوتاهی پیش از مرگش به تدریس در نیشابور مشغول شد.غزالی در جمادیالثانی سال ۵۰۵ قمری، در ۵۵ سالگی، در خانقاه م ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...